«عرفه و حج ناتمام»

حسین یک درس بزرگتر از شهادتش هم به ما داده است و آن نیمهتمام گذاشتن حج و بهسوی شهادت رفتن است؛ حجی که همه اسلافش، اجدادش، جدش و پدرش برای احیای این سنت، جهاد کردند.

این حج را نیمهتمام میگذارد و شهادت را انتخاب میکند؛ مراسم حج را به پایان نمیبرد تا به همه حجگزاران تاریخ، نمازگزاران تاریخ، مؤمنان به سنت ابراهیم، بیاموزد که اگر «امامت» نباشد، اگر «رهبری» نباشد، اگر هدف نباشد، اگر حسین نباشد و اگر یزید باشد، چرخیدن برگرد خانه خدا، با خانه بت، مساوی است.

در آن لحظه که حسین، حج را نیمهتمام گذاشت و آهنگ کربلا کرد، کسانی که همچنان به طواف در غیبت حسین ادامه دادند، مساوی هستند با کسانی که در همان حال، برگرد کاخ سبز معاویه در طواف بودند.

زیرا شهید که حاضر است، در همه صحنههای حق و باطل، در همه جهادهای میان ظلم و عدل، شاهد است، حضور دارد، میخواهد با حضورش این پیام را به همه انسانها بدهد که: وقتی درصحنه نیستی، وقتی از صحنه حق و باطل زمان خویش غایبی، هرکجا که خواهی باش!

وقتی درصحنه حق و باطل نیستی، وقتیکه شاهد عصر خودت و شهید حق و باطل جامعهات نیستی، هرکجا که میخواهی باش؛ چه به نماز ایستاده باشی و چه به شراب نشسته باشی، هر دو یکی است. شهادت «حضور درصحنه حق و باطل همیشه تاریخ» است.

منبع:

دکتر علی شریعتی مجموعه آثار جلد ۱۹، حسین وارث آدم صفحات ۲۰۴ و ۲۰۵